گاهی اوقات نوشتن در مورد برخی مسایل سخته, این سختی بیشتر از اون جهته كه باید درباره‌ی خودمون , فضای كار (جامعه‌ی عكاسی)و آدمایی كه داریم همراهشون كار میكنیم حرف بزنیم.

بارها میخواستم درباره‌ی اینكه همكارای ما در روزنامه‌ها عكسهای عكاسای خبرگزاریها رو كار میكنن و اسم نمیزنن چیزی بنویسم اما دستم به نوشتن نمیرفت چرا كه دلی آزرده نشه اما با عرض پوزش دیگه نمیتونم ننویسم.

دبیران محترم عكس روزنامه‌های اعتماد و جام‌جم و هفته‌نامه‌ی شهروند امروز لطف كردند و برای ویژه‌نامه‌ی پایان سال از بنده و دیگر دوستان دعوت كردن كه عكس بفرستیم, تا با خودم به این نتیجه میرسم كه برای این سروران عزیز عكس بفرستم یاد بی‌مهری‌هایی كه در طول سال داشتند می‌افتم و با تمام احترامی كه برای ایشان قائلم جز خبرگزاری فارس برای هیچ نشریه و روزنامه‌یی عكس ارسال نمی‌كنم.

__روزنامه‌ی اعتماد بارها عكس همكاران عكاس خبرگزاریها رو چاپ كرده و اسمی از عكاس ذكر نشده اما روز بعد از ترور بینظیر بوتو عكس آن اتفاق رو چاپ میكنه اسم عكاس خارجی اون عكس رو زیر عكس میزنه(البته به اشتباه).نكته‌ی جالب اینه كه در همون شماره هم عكسهای بدون اسم چاپ شده بود ولی سروران تشخیص دادند ذكر اسم یك عكاس خارجی(جان مور) به اشتباه(جیم مور)واجب‌تر از ذكر اسم كساییه كه گاها" سلام و علیكی هم باهاشون میشه.

__شهروند امروز كه به نوعی الان نشریه‌ی قشر روشنفكر محسوب میشه هر هفته یك صفحه رو به عكس اختصاص میده اما فقط اسم آژانس مربوطه رو قید میكنه(و گاهی هم نمیكنه) و جالب اینه كه گاهی اوقات اسم خودی‌ها یا ....رو كامل ذكر میكنن, بطور مثال در شماره‌یی از این نشریه عكسی كه از روی سایت ایسنا استفاده شده و مربوط به سیف‌الله صمدیان بوده فقط اسم ایشان ذكر میشه ولی اسم خبرگزاری حذف میشه. در این زمینه یه سوال دارم:چرا كنار بقیه‌ی عكسای این نشریه نمیخوره"عكس:شهروند امروز"

 __گویا سردبیر جام‌جم از اینكه اسم عكاسها زیر عكسهاشون باشه ناراحت میشه و این جریان ربطی به سرویس عكس نداره ولی نمیدونم با این اوضاع چرا دوستان زنگ میزنن به عكاس و عكس سایز بزرگ میگیرن(كاری كه همه‌ی بچه‌ها صرفا"از روی رفاقت انجام میدن) و بعدش اسم اون نفر رو نمیزنن؟! البته در این روزنامه گویا قرار هست آیین‌نامه‌ی"ذكر اسم عكاس در كنار عكس" تصویب بشه كه هنوز نشده!

 فقط از این همكارن دعوت میكنم برای لحظاتی خودشون رو به جای این صاحبان عكسهای بدون نام كه با یك زنگ تلفن 3 یا 4 عكس خوبشون رو رفاقتی برای هر دوستی كه زنگ میزنه میفرستن بگذارن اونوقت در مورد حرفای من(بعنوان كسی كه 5سال انواع این محبتها رو تحمل كردم)قضاوت كنند.

نمونه‌ء این نوع بی‌مهری در مطبوعات ما فراوانه ولی از این جهت این نشریات رو مثال زدم كه اونها رو جزو مطبوعات خوب و دبیران عكس اونها رو جزو حرفه‌یی‌ها و بی‌غرض‌ها میدونم و گمانم انتظار ما از اونایی كه به این امور واقفن باید بیشتر باشه و وقتی این دوستان به ساده‌ترین حق همكارانشون بی‌توجهی میكنن از دیگران چه انتظاری میشه داشت؟

 در آخر عرض كنم كه این مطلب صرفا" نظر شخصی نگارنده بعنوان یك عكاس است.

 مهدی قاسمی