مگه میشه حرکت نمادین کرد و دوربین زمین گذاشت؟
ای بابا زبونم لال شه ایشالا!
دور هم جمع شدیم تا داغ دلمون تازه بشه.اذان موذن زادهء اردبیلی رو با موسیقی زیبای علیقلی وقتی شنیدیم که پرده بالا رفت و چهره هایی رو دیدیم که بیست و سه روزه بین ما نیستند.
با اعلام شروع حرکت نمادین(!) دوربینهای بسیاری بر روی سن به زمین نشستند.
با عرض تآسف باید بگم که عده یی از عکاسان محترم که به اندازهء دوربینهای روی سن بودند انگار نه انگار که مجری درخواستی کرده,همینطور چسبیدن به سن و به مدت 5 دقیقه دارن عکس میگیرن.
اصلا" گیرم که داشتن این عکس واجبه و دبیر سرویست میگه به من ربطی نداره رفیقات مردن و حالت بده و میخوای همدردی کنی,آخه چندتا؟
یعنی باید مجری 3بار بگه: آقایون بشینن.؟
یعنی رفقامون اونقدر نمی ارزیدن که بی خیال این چند فریم بشیم؟
یه کم فقط تصور کنیم که اگه عکس ما جای حسن و علیرضا و دیگر دوستان روی سن بود و خانوادهء ما هم اونجا بودن , چه حالی میشدن وقتی میدیدن دوستان ما حتی از روی زمین گذاشتن دوربین,فقط برای چند دقیقه ابا دارند که نکنه لحظه یی از دستشون بپره و جایزهءپولیتزر رو از دست بدن ؟!
قبلا" میگفتن ما ایرانی ها بعد مرگ واسهء هم عزیز میشیم و البته هنوز هم همینطوریم (میگین نه بپرسین همین بچه ها چقدر توی محل کارشون واسه یه عکس یا دو روز مرخصی اذیت میشدند و حالا شدن تاج سر خبرگزاریها و روزنامه های خودشون) ولی همین رو هم داریم از دست میدیم.
اونوقت دوستان از حرفهای خانم گلستان ناراحت میشن!
و در پایان کلام:
بر چرخ فلک هیچ کسی چیر نشد-------------------از خوردن آدمی زمین سیر نشد
مغرور بدانی که نخوردست تو را ؟ -------------------تعجیل مکن هم بخورد دیر نشد
"خیام"









نوشته:مهدی قاسمی
عکس:علیرضا صوت اکبر